Tegenwoordig draait Google op enorme datacenters over de hele wereld. Maar in het begin, aan de Stanford University, hadden twee promovendi een kleurrijke doos in handen die was gemaakt van het speelgoed uit onze kindertijd. Daarin draaiden de gegevens van de zoekmachine die de voorloper van Google was.
Stanford, 1996: de BackRub-tijd
Larry Page en Sergey Brin waren postdoctorale studenten techniek aan Stanford. Volgens Stanford Engineering ontmoette het duo elkaar in 1995; Brin gaf die dag een campusrondleiding aan toegelaten studenten. Pages begeleider was Terry Winograd.
Het eerste project van het duo heette BackRub. Het idee was om de links naar webpagina's achterwaarts te volgen: hoe meer pagina's, en hoe beter van kwaliteit, naar een pagina linkten, hoe waardevoller die pagina was. Dit idee werd later het PageRank-algoritme. Volgens Stanford Engineering werd Google in augustus 1996 voor het eerst beschikbaar gesteld via de website van Stanford. In januari 1998 had het project de naam Google gekregen.
Deze aanpak had een prijs: om links achterwaarts te kunnen volgen, moest je eerst een heel groot deel van het web downloaden en opslaan. De kwaliteit van de zoekmachine hing dus direct af van hoeveel schijfruimte je had.
Een kast van speelgoedblokjes
Om al die webpagina's op te slaan was veel schijfruimte nodig, terwijl het studentenbudget beperkt was. Volgens Stanford Engineering plaatsten Page en Brin in 1996 tien harde schijven van 4 gigabyte in een kast die ze hadden gemaakt van speelgoedbouwblokjes, doorzichtig plastic en plakband. De totale capaciteit was 40 gigabyte.
De buitenkant van de kast bestond uit gekleurde LEGO-blokjes. Deze doos verspreidde zich over de wereld als de "eerste server" van Google. Nauwkeuriger gezegd was het een opslagkast met de schijven van het vroege systeem.
Waar staat hij nu?
De kast zelf was geen technisch wonder. De schijven waren gewoon, de materialen leken uit een speelgoeddoos te komen. Maar juist daarom is hij interessant: Page en Brin waren niet bezig de hardware te perfectioneren, maar zoveel mogelijk gegevens op te slaan met de beperkte onderdelen die ze hadden. De echte waarde zat in het rangschikkingsidee dat in de doos draaide.
Deze speelgoedkast is niet weggegooid. Volgens Stanford Engineering staat hij nu tentoongesteld in het Jen-Hsun Huang Engineering Center in Stanford. De pagina met ondernemerschapsvoorwerpen van het Stanford Technology Ventures Program noemt als plek de kelderverdieping van het gebouw.
In sommige artikelen wordt ook gezegd dat de kleuren van de kast het Google-logo inspireerden. Maar dat is geen vaststaand gegeven in de bronnen, eerder een geliefde interpretatie. Zo noteren wij het ook.
| 1996 | Vandaag |
|---|---|
| 10 schijven van 4 GB | Datacenters over de hele wereld |
| In totaal 40 GB | Honderden GB, zelfs in één telefoon |
| Speelgoedblokjes, plastic en plakband | Speciaal ontworpen serverrekken |
| Een project dat in een studentenkamer begon | De meest gebruikte zoekmachine ter wereld |
Klein budget, groot idee
Dit soort verhalen is na verloop van tijd ook vatbaar voor overdrijving. De zin "Google is geboren in een server van LEGO" klinkt erg leuk, maar is niet helemaal juist: de LEGO-kast bevatte alleen de schijven van het systeem, het rekenwerk gebeurde op andere machines. Het echte verhaal is al interessant genoeg.
Google werd op 7 september 1998 als bedrijf opgericht met een cheque van 100.000 dollar. Maar tot dat punt werd de hardware, zoals Stanford Engineering het vertelt, in Pages studentenkamer in elkaar gezet en kreeg het project steun van het Stanford Digital Libraries Project.
Tegenwoordig is 40 GB minder dan de opslag van veel smartphones. In 1996 was het voor een studentenproject een serieuze hoeveelheid, die je alleen kreeg door een paar schijven naast elkaar te zetten.
De LEGO-kast is een mooi voorbeeld dat briljante ideeën in de techniek niet altijd met briljante hardware beginnen. Ze hadden schijfruimte nodig, ze hadden geen geld, dus gebruikten ze wat ze maar hadden.
Bedenk ook dit: de twee studenten die die kast bouwden, zouden binnen een paar jaar een van de bekendste bedrijven ter wereld oprichten. Maar hun beginpunt was geen presentatie voor investeerders, maar de behoefte aan een doos waar schijven in pasten.
Heb jij ooit een project opgelost met het meest onverwachte materiaal dat je bij de hand had?